داستان اول: معجون رنگی مینا
مینا در آزمایشگاه، دو ظرف کوچک حاوی مایع شفاف داشت. وقتی قطرهای از محلول آبی را به ظرف قرمز اضافه کرد، ناگهان غلیظ شد و تبدیل به رنگ بنفش درخشان شد! مینا با هیجان میپرید و میگفت: «رنگها با هم رقصند!»
داستان دوم: آهنربای جادویی آریا
آریا در آزمایشگاه، یک آهنربای قوی را نزدیک ظرف پر از برادههای آهن برد. برادهها مثل سربازهایی که فرمان گرفتهاند، ناگهان به سمت آهنربا پرواز کردند و روی آن نشستند. آریا لبخندی زد و گفت: «علم، واقعاً مثل جادو است!»
داستان سوم: اژدهای کوچک سامی
سامی با دقت پودر سفید را به ظرف پر از مایع آبی ریخت. ناگهان یک فواره بزرگ از کف ظرف بیرون زد و مثل دودِ یک اژدهای کوچک، در هوا پخش شد. سامی با چشمهای گرد شده میگفت: «ببین! آزمایشگاه ما اژدها دارد!»
داستان چهارم: رقصِ ستارههای منیز
منیز یک قطره رنگ قرمز را به ظرف آب و روغن اضافه کرد. ناگهان رنگها مثل ستارههای کوچکی که در آسمان میچرخند، درون ظرف شروع به رقصیدن کردند. منیز با لذت گفت: «آزمایشگاه من، یک آسمان شبِ کوچک است!»
داستان پنجم: صدای جادوییِ حبابها
سارا با لوله آزمایش، به محلولِ پودری مقدار زیادی باد thổi کرد. حبابها به سرعت بزرگ شدند و وقتی با سوزن کوچک سارا ترک خوردند، صدای «پاپ! پاپ!» شادی در آزمایشگاه پیچید. سارا خندید و گفت: «حبابها دارند با من حرف میزنند!»
داستان ششم: پودرِ پروازِ آراد
آراد مقدار کمی پودر جادویی (بیکربنات) را به ظرف آبلیمو ریخت. ناگهان هزاران حباب ریز مثل سربازهای کوچکی که میخواهند پرواز کنند، از کف ظرف به سمت بالا هجوم بردند. آراد گفت: «ببین! اینها دارند به سمت آسمان پرواز میکنند!»
داستان هفتم: سایههای عجیبِ نورا
نورا یک چراغ کوچک را پشت یک ظرف حاوی مایعِ غلیظ گذاشت. ناگهان سایههایی عجیب و هنری روی دیوار آزمایشگاه نقش بست. نورا با هیجان گفت: «آزمایشگاه ما تبدیل به یک تئاترِ سایهها شده است!»
داستان هشتم: آهنربایِ بیصدا
امیر یک آهنربا را زیر میز آزمایشگاه پنهان کرد و یک گیره را روی میز گذاشت. گیره ناگهان بدون هیچ دستی، به سمت پایین حرکت کرد. امیر با چشمهای گرد شده گفت: «انگار مهرهها دارند به سمت زمین سقوط میکنند!»
داستان نهم: گلهای رنگیِ مریم
مریم چند شاخه گل سفید را در ظرفی با آبِ رنگی قرار داد. چند ساعت بعد، گلبرگها یکییکی رنگ گرفتند و تغییر کردند. مریم با تعجب گفت: «گلها دارند لباسهای جدیدشان را میپوشند!»
داستان دهم: قطرههای خیسِ تارا
تارا یک قطره آب را روی یک سکه آهنی ریخت. ناگهان آب مثل یک ذرهبین کوچک روی سکه قرار گرفت و تمام نقشهای ریز آن را بزرگ و واضح کرد. تارا گفت: «سکهها هم دنیای پنهان خودشان را دارند!»
داستان یازدهم: صدای پاپکُرنهای علمی
امیر دانههای کوچک پودری را به مایع داغ اضافه کرد. ناگهان صدای «تیک! تیک!» کوچکی بلند شد و دانهها مثل پاپکورن در ظرف جابهجا شدند. امیر با هیجان گفت: «آزمایشگاه ما دارد پاپکورن درست میکند!»
داستان دوازدهم: پلِ کریستالیِ سارا
سارا ظرفی پر از نمک و آب گرم را روی میز گذاشت. بعد از مدتی، دانههای درخشان و تیز مثل پلهای کوچک روی لبه ظرف شکل گرفتند. سارا با تعجب گفت: «ببین! نمکها دارند قلعههای بلورین میسازند!»
داستان سیزدهم: بادِ بادکنکِ هومن
هومن داخل یک بادکنک، کمی پودر ریخت و آن را روی دهانه بطری قرار داد. وقتی پودر با مایع داخل بطری برخورد کرد، بادکنک ناگهان بزرگ و بزرگتر شد. هومن فریاد زد: «بطری دارد نفس میکشد!»
داستان چهاردهم: سایهی غولپیکرِ کتی
کتی یک چراغقوه را به یک کره کوچک نزدیک کرد. با حرکت دادن چراغ، سایهی کره روی دیوار آزمایشگاه مثل یک غول بزرگ حرکت میکرد. کتی خندید و گفت: «من یک غولِ سایهای دارم!»
داستان پانزدهم: رنگهای شناورِ آرین
آرین کمی رنگ خوراکی را روی سطح شیر ریخت و سپس یک قطره مایع ظرفشویی به آن اضافه کرد. ناگهان رنگها مثل انفجار رنگارنگ در همه جا پخش شدند. آرین گفت: «این مثل یک آتشبازی در ظرف شیر است!»
داستان شانزدهم: پروازِ کاغذِ کاغذی
کاوه یک تکه کاغذ کوچک را روی سطح آب قرار داد و با یک قطره مایع، لبهی کاغذ را لمس کرد. ناگهان کاغذ مثل یک قایق کوچک در آب حرکت کرد. کاوه با تعجب گفت: «کاغذها هم میتوانند شنا کنند!»
داستان هفدهم: پودرِ پنهانکار
نیما کمی پودر سفید را روی یک صفحه سیاه پاشید. وقتی با دستش آن را پخش کرد، پودر مثل ستارههای درخشان در تاریکی میدرخشید. نیما گفت: «انگار یک کهکشان کوچک روی میز من ساخته شده است!»
داستان هجدهم: آهنربایِ نامرئی
هدی یک گیره کاغذ را از زیر یک تکه مقوا به حرکت درآورد. گیره مثل جادو بالا و پایین میپرید. هدی با هیجان گفت: «انگار یک دست نامرئی دارد با گیرهها بازی میکند!»
داستان نوزدهم: ساعتِ شنیِ رنگی
سپهر یک ظرف پر از شنهای رنگی را با یک سوراخ کوچک در پایین، روی ظرف دیگری خالی کرد. شنها مثل بارانِ رنگی، آرام آرام پایین میریختند. سپهر گفت: «این مثل یک ساعت جادویی است که زمان را رنگی میکند!»
داستان بیستم: حبابهایِ صابونیِ غولآسا
مریم با استفاده از یک نی، داخل محلول صابون فوت کرد و یک حباب بسیار بزرگ درست کرد. حباب در هوا معلق ماند و رنگهای رنگینکمانی در خود داشت. مریم گفت: «ببین! یک رنگینکمان کوچک در هوا گیر افتاده است!»
